आज आमच्या गल्लीतल्या एका शेतकरीकन्येच्या विवाहाप्रसंगी आवर्जुन उपस्थित होतो. त्यांच्या घरासमोरच मंडप टाकला होता. एका गरिब शेतकरी कुटुंबातल्या या मुलीच्या विवाहासाठी मी काॅलेजहून खास वेळ काढून आलो. शेवटची मंगळअष्टिका झाली की वऱ्हाडाची लगबग जेवणासाठी सुरू झाली आणि काही मंडळी त्याच मंडपात आहेर देण्यासाठी झुंबड करू लागली. कांतीलाल आबा आणि दिपक; आहेर घेण्यासाठी हापश्याजवळच बसले होते. गोरगरिबांच्या लग्नात आहेर स्विकारण्याची तत्परता...
शिवाजी महाराज हे छत्रपती होते त्यासोबतच ते एक सर्वसामान्य माणूसही होते. या पृथ्वीवर जन्माला येणारा प्रत्येक माणूस दोन हात आणि दोन पाय घेऊनच जन्माला येतो. यापेक्षा जास्त हात असणारा व्यक्ती आपण माणूस म्हणुन संबोधित नाही तर देव म्हणुन संबोधतो. महापुरूषांना देव करणं वेगळं आणि त्यांना देवासारखं मानणं वेगळं. जर आपण महापुरूषांना देव केलं तर त्यांनी उभारलेले सर्व कार्य चमत्कार...
शिवाजी महाराजांबद्दल अपशब्द वापरणारा छिंदम निवडून आलाय हि बातमी समजली आणि लोकशाहीत असलं पण काही घडू शकतं याचे आश्चर्य वाटलं. मतदान माणसाच्या शरिराला बघून नाही त्याच्या डोक्यातल्या विचारांना पाहून करायचं असतं. छिंदम कोणत्याही पक्षाकडुन उभा नव्हता तरी त्याच्या वार्डातील लोकांनी त्याला समर्थन दिलंय. आजवर आपल्याला एकच छिंदम माहित होता आज मात्र महाराष्ट्राला हजारो छिंदम पाहायला मिळाले. काय राव लोकशाही...
काॅलेजातुन घरी येताना रानात गेल्तो. लय दिवसापसुन त्या आवडीच्या बोरीची बोरं खायची व्हती. लहानपणी वड्यातल्या बोरीची गावरान बोरं खायला दिसं दिसं भटकायचोत. नदीला मासं पकडायला जायचं, हिरीत पवायला जायचं, आळवनात म्हवळं झाडायला जायचं आन् मग बोरं खायला जायचं असा एका दिवसाचा गावठी मिनिस्टरी प्लॅन असायचा आमचा. आता मातर नौकरी, छंद, संसार या त्रिमुर्तीतुन येळंच नाय भेटत. आसंच कधी बोरंबीरं...
रविवारचा विरंगुळा म्हणुन राहुलच्या टपरीवर बसलो होतो. माझ्या आधीच तिथल्या बाकड्यावर बसलेल्या एका मित्राला मी सहज विचारलं काय मग कुठंवर आलंय ? बस्स एवढ्याच प्रश्नावर तो उत्तरला. "लग्नाचं आवघडं हुन बसलंय सर. पाहुणे रावळे म्हणत्यात नोकरी पायजे, बापजाद्याचा यवसाय पुढं न्हेत; आम्ही काय नोकरीच्या नादी नाय लागलाव, आता आमच्या सारख्या बलुतेदाराला कोण देणारं पोरगी. अनाथ आश्रमात सुद्धा जाऊन आलो...
आज संध्याकाळी ०९:२७ ला 'जगदंब' हा अखेरचा शब्द उच्चारून महाराजांचा हात कवड्याच्या माळेवरून खाली उतरला आणि खरंच क्षणभर श्वास थांबला, मुठी आवळल्या गेल्या, ह्रदयाची धडधड वाढली. स्वराज्य रक्षक संभाजी या मालिकेच्या माध्यमातून प्रथमच दृकश्राव्य माध्यमातून महाराजांचा शेवटचा श्वास पाहिला. एव्हाना रडायचं म्हणलं तरी रडू येत नाही पण आजचा भाग पाहताना डोळ्यातील अश्रू आपसुकच गालावर ओघळले आणि त्या अश्रूंनी जणू...
घरात पाहुणे रावळे आले की त्यांच्या चपला घालायची धावपळ चिल्ल्या पिल्ल्यांची सुरू असते. मापात बसत नाहीत हे माहित असतानाही त्या चपला घालायची त्यांची धरपड प्रत्येकाने पाहिली असेल. मोठ्यांच्या चपलात पाय घालून फिरणे हा सुद्धा एक खेळ होता लहाणपणी. दाराबाहेरच्या चपला ईकडे तिकडे गेल्या की पहिले चिल्ले पिल्ले मंडळींना विचारणा होते. आज माझ्या बहिणीची लेकरे स्वरः आणि गौरांग असाच खेळ...
फटाकड्यांच्या आवाजांचा आलार्म वाजला की लगबगीने उठून गडबडीत आंघोळ करून नवी कापडं घालून कधी एकदा उदबत्ती पेटवून फटाकड्या उडवायला जातो असे व्हायचे. फटाकड्या उडवल्यानंतर शेणाने सारवलेल्या ओट्यावर लक्ष्मी तोट्यांच्या कागदाचा खच पडायचा ते पाहूण वेगळंच समाधान मिळायचं. त्यातुनच घरच्यांच्या नजरा चुकवून जर एखादा सुतळीबाॅम्ब उडवला की लहानपणीच मोठे झाल्याचा फिल यायचा. सकाळी आई गवळणी घालताना तिची शेणाची शिल्पकला खुप...
यवतमाळ जिल्हयातील पांढरकवढा येथे अवनी या वाघिनीला गोळ्या घालून ठार करण्यात आले. हैद्राबादचा नेमबाज नवाब शफात अली खान यांचा मुलगा असगरने वाघिणीला गोळी घातली. वाघिणीला फक्त बेशुद्ध करून कैद करा असा हाय कोर्टाचा स्पष्ट निर्देश असतानाही वनखात्याकडूनच या नियमाचे उल्लंघन करण्यात आले. वाघ हा अन्नसाखळीतला सर्वात महत्वाचा घटक आहे. त्याचे अस्तित्व निसर्गाचा समतोल साधतो हे माहित असतानाही एक वाघिण...
पर्वा आमच्या सरकार (बायको) सोबत रामलिंगला रपेट मारली. त्यांच्यासोबत सेल्फी घ्यायचा मोह आवरला नाही. आता त्याला साजेसं विचार मंथनही व्हायला हवे म्हणून हा लेखप्रपंच. खरं म्हणजे या सरकारला एकदा निवडलं की पुन्हा याची कधीच निवडणूक लागत नाही. कुणाचं सरकार आयुष्यभर लोकशाही पाळतं तर कुणाचं सरकार हुकुमशहा होऊन जातं आमचं सरकार मात्र अजुनतरी लोकशाहीची सर्व मुल्य जपणारं आहे याचा आनंद...